وَرَثَةِ جَنَّةِ النَّعِيمِ ، وَ اغْفِرْ لِأَبِي . ( اقتباس از آيات 77 الى 86 سورهء شعراء ) [ بنام آن خدائى كه مرا آفريد پس همو هدايتم مىكند ، و همان كسى كه به من طعام مىدهد و سيرابم مىسازد ، و چون بيمار شوم همو شفايم مىدهد ، و همان كسى كه مرا مىميراند سپس زنده‌ام مىكند ، و همان كسى كه طمع دارم در روز قيامت گناهم ببخشايد . پروردگارا به من حكمى ببخش « 1 » ، و مرا به شايستگان ملحق ساز . و برايم ذكر خيرى در ميان آيندگان قرار ده ، و مرا از وارثان بهشت پر نعمت بگردان ، و پدرم را بيامرز ] . بتحقيق كه روايت كرده است جمال السّالكين احمد بن فهد الحلّى - طاب مثواه - در كتاب « عدّة الدّاعى » از حضرت رسالت پناهى صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم كه آن سرور به لفظ درربار گوهرنثار فرموده‌اند : « هر كس كه وضو كند و پس از آن متوجّه مسجد شود و در حين برآمدن از خانه بگويد : بسم اللَّه الَّذِي خَلَقَنِي فَهُوَ يَهْدِينِ ، هدايت كند او را حضرت عزّت - عمّت عطيّاته - به صوب صواب و ايمان . و هر گاه بگويد : وَ الَّذِي هُوَ يُطْعِمُنِي وَ يَسْقِينِ ، بخوراند و بياشاماند خداى تبارك و تعالى او را از اطعمه و اشربهء بهشت عنبر سرشت . و هر گاه بگويد : وَ إِذا مَرِضْتُ فَهُوَ يَشْفِينِ ، بگرداند آن را حق سبحانه و تعالى كفّارهء گناهان او . و هر گاه بگويد : وَ الَّذِي يُمِيتُنِي ثُمَّ يُحْيِينِ ، ممتاز و فايز گرداند خداى تعالى او را به حيات ارباب سعادت و ممات اصحاب شهادت ، يعنى تا در حيّز حيات بوده باشد در سلك سعادتمندان باشد ، و چون حيات عاريتى را وداع نمايد در سلك و درجهء شهداى عاليمقدار در آيد . و هر گاه بگويد : وَ الَّذِي أَطْمَعُ أَنْ يَغْفِرَ لِي خَطِيئَتِي يَوْمَ الدِّينِ ، بيامرزد حضرت عزّت - جلّ و علا - جميع گناهان او را و اگر چه گناهان او در بسيارى زياده از كف دريا باشد .

--> ( 1 ) مراد از حكم در ص 68 خواهد آمد .